Duinhopper 2021-1: 220km (DNF, 96km afgelegd, k-koud!!) - Willem Mucher

Duinhopper 2021-1: 220km (DNF, 96km afgelegd, k-koud!!)

Duinhopper 2021-1: DNF (Did not finish)

8-9 Januari 2021, in totaal ongeveer 96km afgelegd. Ingehaald door de omstandigheden.

Gedurende de Duivelse Uitdaging versie 2 in 2020 werd het telkens waarschijnlijker dat de Legends trail versie in Februari 2021 waarschijnlijk niet door zou gaan vanwege Covid. Als alternatief diende zich het concept van de Duinhopper aan. Deze race wordt georganiseerd door ultralopers Maarten Schön, Marek Vis en François Flisijn, maar ik heb deze race in voorgaande jaren vanwege de Legends deelname laten gaan. Voor mij geldt meestal hoe kleiner, ruiger en simpeler georganiseerd, hoe leuker ik het vind.

De Duinhopper loopt van Hoek van Holland langs en door de duinen naar Den Helder, een smalle maar prachtige strook natuur in Nederland. François Flisijn is een deelnemer die de ‘lange versie’ van 365km vorig jaar vanuit een helikopter heeft gefilmd. Je krijgt zo vanaf Zeeland een prachtig overzicht van onze zeekustlijn. Maar als ultratrail is dit een beest van een winterrace die systematisch door veel deelnemende hardlopers wordt onderschat. 224 Kilometer in 48 uur max: veelal rul of zelfs bevroren zand met vele gemene klimmetjes in de duinen en bovendien wind, regen, vrieskou, sneeuw, hagel en ijzel. Onderkoeling ligt vaak op de loer en al helemaal bij deze versie die je vrij mag starten met een eventuele GPS tracker die je afgelegde parcours volgt en vastlegt, maar die je verder volledig in zelfautonomie moet regelen! 112 Bellen kan écht nodig zijn en daarom is deze race alleen voor ervaren ultralopers bedoeld.

Ik heb besloten om de race samen met Isa af te leggen, met wie ik afgelopen September The Great Escape in de Belgische Ardennen heb gelopen (100 mijl). We hebben gezamenlijk veel afstanden gezamenlijk getraind voor de Duivelse Uitdaging. We zijn (nog) niet helemaal op elkaar afgestemd voor dit soort uitdagingen en daaraan kleeft een risico weten we van tevoren. Een 100 mijl heeft ze ‘pas’ 2 keer gedaan, maar ze is als geologe in haar element om onder zware omstandigheden die we gezamenlijk al hebben meegemaakt in haar element. Ze kan bovendien heel goed navigeren. We werken een plan B uit mocht er iemand komen uit te vallen, maar realiseren ons ook dat er voor deze race weinig plan B bestaat behalve snelwandelen en ‘mama’ roepen.

Ik kan iets sneller hardlopen dan Isa en loop makkelijk op asfalt, terwijl voor Isa asfalt is als Kryptonite voor Superman. Maar moet je ergens in een bos midden tussen de lage struiken door, dan gaat ze er als een Gazelle doorheen. Zij kan langdurig snelwandelen en we hebben al meerdere keren stukken van 35-40km met een gemiddelde van 7km met heuvels erbij gewandeld. We kunnen vanwege onze praktische planning pas in de middag starten in Hoek van Holland op Vrijdag 8 Januari en dat verkleint nog verder de plan B opties: We komen namelijk voornamelijk in steden en dorpjes aan wanneer alles dicht is!

We hebben 1 auto vlakbij het parcours in Driehuis geparkeerd op 110km. Deze dient zowel als essentiële drankpost als als post om eventueel uit te kunnen stappen. Verder heb ik familie in Den Haag die voor ons een drankpost op 27km inricht, een drankpost op 72km (tas achtergelaten door vriend ‘s nachts in de duinen, de auto op 110km, een vriend met drankpost op 150km en een andere vriendin op 170km. Te doen, maar wel met een rugzak van 7-8kg. De fritures of take-out food plekken zijn dicht en vrijwel alle openbare kranen langs de kust zijn afgesloten. Dan moet je soms 4l water meesjouwen.

Isa had tijdens de laatste trainingen enige last bij haar hiel met hardlopen, maar wandelen ging prima en snel. Belangrijkste argument als plan B om toch samen te gaan voor mij was dat je het theoretisch met 6km/u wandelen nog steeds kunt halen.

Met het maken van een planning en inpakken ben je makkelijk 2 dagen kwijt! Voeding, water, energierepen, wraps, boterhammen, gelletjes, alcoholvrij bier (de vloeibare boterham), EHBO-kit, kleding, isolerende kleding, waterdichte kleding, handschoenen, waterdichte handschoenen, reddingsdeken etc. Tegelijkertijd probeer je zo licht mogelijk bepakt te gaan, maar ook weer niet zo licht dat je onnodige risicos gaat nemen in deze vergaande autonomie. Ik besluit om voor het eerst een lange afstand met wegschoenen te gaan lopen, trailschoenen leveren op dit parcours nauwelijks voordelen op en slijten snel op asfalt.

We vertrekken conform de toegestane regelgeving vanuit België naar Tilburg en halen daar 2 Trackers op bij Linda, de vrouw van Maarten Schön en drinken nog even gezellig een koffie en we hebben een korte babbel. We rijden door naar Driehuis, parkeren de auto en nemen het openbare vervoer naar Hoek van Holland. Het is een mooie zonnige dag en het is lang geleden dat ik diverse stations zag met het openbaar vervoer en ik merk ook op hoeveel er in Nederland is bijgebouwd! Voor  de Waalse Isa is dit een eerste keer en het openbaar vervoer geeft een goed overzicht van de route waarmee wij te maken gaan krijgen.

START

Uiteindelijk vertrekken we zo’n 1 1/2 uur later dan aanvankelijk ingepland. De zon gaat onder en het koelt al snel af

Al vrij snel worden we onverwacht maar als leuke verrassing opgewacht door Bart die een kleine 10km meeloopt. Bart is van plan om deze route aan het einde van de maand zelf te gaan lopen en het is fijn om het navigeren even aan iemand anders over te laten. Het is bovendien echt een mentale opsteker wanneer mensen spontaan je onderweg aan komen moedigen en/of helpen! Ik blijf ondertussen erop letten om niet te snel van start te gaan, want Bart heeft geen rugzak en ik heb wel een zware aan mijn lijf hangen, terwijl het tempo dat we samen lopen nog prettig aanvoelt maar ongemerkt mijn hartslag omhoog jaagt. Dit tempo ligt ook voor Isa te hoog met volle bepakking erbij. Het blijft lastig om ongeveer op 2/3 van de snelheid te lopen die op dat moment prettig aanvoelt!

SCHEVENINGEN

De eerste 14km zijn makkelijk en bestaan voornamelijk uit asfalt. Vanaf ongeveer 14km komen de eerste stukken duin aan bod, je ziet dan dat je ergens in het midden tussen Hoek van Holland en Scheveningen zit. Maar met een aantal lussen te gaan ligt Scheveningen verder dan in een rechte lijn. Maar ook de stukken duin schieten lekker op. Bij aankomst in Scheveningen haven vormen de met kerstverlichting versierde bomen een prachtig schouwspel en vlak erna wachten een aantal neven en nichten ons met statafel, hapjes, koffie en water en versierd met lampjes en Hawaikrans ons op. Een ontzettend leuke verrassing, vooral vanwege de manier waarop. Voor één nicht is het de eerste verjaardag die ze viert waarop ze een hartstilstand heeft overleefd. Dat maakt het extra bijzonder.Ik blijf verbaasd over deze enorme gezelligheid, maar we beginnen al vrij snel af te koelen. Na een minuut of 20 gaan we weer verder, nog steeds opgewekt en fris. Al heel snel erna komen we Remco tegen bij de ingang van de duinen die ons ook heeft opgewacht met water en versnaperingen. Ongelooflijk dat er toch zoveel mensen zijn die dit volgen en dit geeft weer een mentale opsteker! We nemen graag nog een paar Twixen van hem mee en hij vertelt ons hoe stoer hij het vindt dat wij dit doen. Ik ben met ongeveer 3L water vertrokken tot aan 72km.

ZAND BEVRIEST

Het zand begint licht op te vriezen en op dat moment denk ik nog: mmm, dat komt eigenlijk goed uit, want dan is het minder zwaar lopen dan door rul zand. Maar vrij snel erna komt er een stevige regenbui en alle straten en wegen die al bevroren waren veranderen in één grote ijsbaan. We worden gedwongen om meestal te wandelen of de nog onbevroren randen met gras of iets dat wél grip geeft op te zoeken en dit zorgt direct voor een heel ander spiergebruik, terwijl de gemiddelde snelheid enorm keldert. Het blijft ook doorgaan met vriezen en het bevroren zand voelt nu net aan als bevroren sneeuw met duizenden diepe voetstappen erin. Dit is verschrikkelijk zwaar op de enkels!

PSOAS

Al vrij snel erna wordt het voor Isa lastig om te blijven hardlopen in deze fase. Ik had er beter op kunnen letten om met Bart wat rustiger aan te doen, maar als we nu gaan speedhiken dan is er nog steeds geen vuiltje aan de lucht. Dat doen we dan ook. De kronkelende duinweggetjes door Meijendel zijn prachtig. Maar na enkele uren snelwandelen op het bevroren zand en verkrampt wandelen op het ijs op de verharde paden en wegen krijg ik enorme pijnscheuten in mijn rechter psoas. Nooit eerder gehad, maar wel iets dat ik herken van voorheen aan de linker kant. Het wordt in elk geval veroorzaakt door een combinatie van heuvelop lopen in bevroren zand en met verkrampte gestrekte benen wandelen op ijs. Ik zoek naar oplossingen te plekke door meer te ontspannen waar mogelijk, druk uit te oefenen met mijn vuist en door af en toe de psoas te rekken. Het lukt gelukkig om dit na een tijdje onder de knie te krijgen, maar het blijft een zorgenkindje in deze vroege fase en ik blijf het monitoren.

WATER BEVRIEST

Het begint nu zó hard te vriezen dat ook het water dat ik op mijn borst in de flessen draag begint te bevriezen. Ik trekt de hele fles eruit, schroef de dop eraf en drink uit de fles die langzaam maar zeker in een ijs-slush aan het veranderen is. Het lukt mij nog om één mondstuk te ontdooien door het langere tijd in mijn mond te houden, maar het is een praktisch verloren zaak met deze vrieskou. Dit betekent dat we per direct met enig watertekort komen te zitten en dat we daarom beter kunnen blijven wandelen om het watergebruik laag te blijven houden. We belanden nu echter in een neerwaartse spiraal: vanwege de terreinomstandigheden worden we gedwongen om rustiger te wandelen, waardoor we te zeer afkoelen ten opzichte van de weersomstandigheden.

72km

Op 72km heb ik met een vriend afgesproken om tussen de doornstruiken een tas met water achter te laten en wat caloriehoudende zaken. Ik maak mij natuurlijk ongerust dat we met deze vrieskou enkel riskeren om daar wat blokken ijs te gaan vinden. We zoeken ons zeker 20 minuten een ongeluk en koelen nog verder af. Betreffende vriend blijkt zich later in de dag te hebben vergist en het gemis van deze drankpost gooit flink roet in het eten. Maar ik had voor alle zekerheid nog van tevoren een berichtje kunnen sturen om te bevestigen, dus dat lag voor een deel ook aan mijzelf. Maar 80km/14uur afleggen met effectief 1,5L water is echt krap. Ondertussen blijft onze gemiddelde snelheid zakken in de duinen, we komen soms niet voorbij de 4km/u en de mooie marge die we hadden met een gemiddelde van 6,5-7km/uur zakt naar 5,3km/uur. We dreigen in een zone te belanden waarin we een race tegen de klok moeten doen om binnen de 48 uur te blijven. Isa begint langzaam maar zeker nog meer af te koelen en heeft veel last van haar hiel en onze gemiddelde snelheid zakt nog verder. Stoppen begint nu een reële optie te worden, maar die wil ik nog uitstellen voor de auto op 110km.

KABOUTERDORP

Maar ondertussen blijven de duinen prachtig mooi en het zit er vol met herten. Je mag in dit gebied buiten de paden wandelen en op de GPS volgen we ook zo nauwkeurig mogelijk de uitgestippelde lijnen, terwijl er geen paden zijn en je soms om een heel stuk doornstruiken moet lopen. De aankomst bij kabouterdorp in de zilk in de Amsterdamse waterleidingduinen levert een fantastisch schouwspel op: op een stuk van pakweg 100 bij 100m staan overal tuinkabouters in verschillende kleuren en maten en daartussenin staan een stuk of 15 herten. De herten zijn gewend aan mensen, maar blijven toch allemaal een beetje op hun hoede.

ZANDVOORT

Aangekomen bij Zandvoort missen wij een opening in het hek met een barrière voor de dieren en we blijven hopeloos in het park op en af wandelen. Isa en ik hadden plan B om alleen verder te gaan weliswaar besproken, maar ik heb uiteindelijk duidelijk besloten om dit avontuur samen aan te gaan. Doorgaan ‘voor mijn eigen glorie’ en haar als mobiele drankpost laten dienen voelt gewoon niet goed. Ze heeft er zelf bovendien behoorlijk de pest in dat we het niet gaan halen. Ik heb er vrede mee, ik weet ook niet zeker of mijn eigen psoas het gaat houden. We besluiten om in Zandvoort op de trein naar Driehuis te stappen om niet onnodig nog meer in de vernieling en onderkoeling te geraken.

DOUCHEN IN AMSTERDAM

Onderkoeld bel ik een vriend op in Amsterdam om te vragen of we even langs kunnen komen om weer bij te warmen. We kunnen ook bij hem een douche nemen. Pas daar realiseren wij ons pas hoe gesloopt en onderkoeld we zijn geraakt van dit avontuur!

HERKANSING

Maar de volgende dag spreek ik met Maarten aan de telefoon en doet zich de optie voor een herkansing voor. Vooral Isa heeft een kater van haar DNF en ik geloof dat we met hetgeen we hebben geleerd alsnog een kans hebben. Op naar de volgende!

 

 

Comments are closed.

Login

Lost your password?