De Duivelse Uitdaging no2: 1554km - Willem Mucher

Duivelse Uitdaging 

Versie 2 in 2020: 1554km in 44 dagen hardlopen en wandelen

Foto’s hier

 

Ga je mee naar de maan zwemmen?

In een spontane maar ook impulsieve reactie zou ik op deze gekke vraag direct meedoen: nieuw avontuur, je leert altijd al doende bij en de hordes die je onderweg tegenkomt en niet allemaal kunt voorzien los je al doende op met een flinke dosis doorzettingsvermogen. Ook wordt stukje bij beter duidelijk hoe je het impulsieve deel een volgende keer beter kunt inplannen. Maar tsja, dan is het niet langer meer spontaan! Je aanpassingsvermogen op onvoorziene omstandigheden vormt een belangrijke factor.

 

De Spelregels

Omdat vanwege Corona vrijwel alle hardloopwedstrijden zijn uitgevallen, organiseerde ultraloper Marek Vis voor de 2e keer de “Duivelse Uitdaging”. Dit is een online serie van afstanden variërend van 1 tot 100km, die iedereen voor zichzelf loopt. 

Je krijgt 55 dagen de tijd om respectievelijk 444, 666, 777 of 999km te rennen óf wandelen en je noteert elke gelopen afstand online op een XL overzicht. Verder lopen dan de genoteerde afstand mag, maar dan noteer je nog steeds dezelfde afstand die voor het betreffende vak staat genoteerd. Minder lopen mag natuurlijk niet en per dag mag je slechts één afstand voltooien. 

Iedere loop of wandeling dient tussen 0:00 en 23:59 in één activiteit te worden afgelegd. Voor België is dit met een verschillende avondklok in Vlaanderen en Wallonië lastiger te realiseren. 

Je afstanden zijn op navraag via een foto op je GPS horloge, Strava, Garmin Connect, Polar of iets dergelijks na te checken.

 

Iédereen loopt als basis de “groene serie” van 444km, met respectievelijk 1 t/m 21km en vervolgens 25,30,42,50 en 66km. De volgorde waarin mag je zelf bepalen. 

De “gele serie” vult deze aan met afstanden van 34, 38, 70 en 80km en is al door veel lopers waaronder mijzelf in het voorjaar gelopen.  Het totaal is dan 666km. 

Bij de “paarse serie” zijn de afstanden 34,39,75,85 en 100km, totaal wordt 777km.

Bij de “rode serie” zijn de afstanden 32,35,38,46,55,75,84,90 en 100km, waarmee het totaal op 999km komt. 

Theoretisch is het mogelijk om ook álle afstanden te lopen, een totaal van 1554km.

Isabelle Belanger

Fysieke reacties door stress

Door een stevige crisis had ik in de maanden augustus en de eerste helft van september he-le-maal geen zin meer om te gaan hardlopen. Ik heb al eerder meegemaakt dat ik onder zware stress een fysieke pijnreactie kan krijgen. Dat was ook in 2017 het geval. Een debiliserende pijn in de knie kwam ineens opzetten bij een suf heuveltje omlaag, terwijl ik bij een wedstrijdje iemand in de achterhoede begeleidde en verder geen zwaardere training tijdens of vooraf aan de wedstrijd had gedaan. Het voelde na veel zoeken op internet als een gescheurde meniscus, maar een MRI, fysiotherapie en enkele specialisten verder leverden niets op. 

Daar sta je dan als instructeur die anderen blessurevrij leert lopen! Maar na 6 maanden was de pijn ineens voorbij! In zeer korte tijd kon ik het ultralopen weer oppakken en sindsdien heb ik álle wedstrijden uitgelopen. Een definitieve verklaring heb ik dus niet, maar dit is het enige verband dat ik kon vinden.

Dit keer kreeg ik een stevige spit te pakken, ook door veel zitten en werken achter de computer. Mogelijk heb ik een keer te intensief een zijwaartse plank getraind en bij een zijwaartse rek een spiertje bij mijn ribben in de flank gescheurd. Daardoor kreeg ik vervolgens spit. De spit sloeg uit naar de psoas, heup en linker bovenbil, waardoor ik soms niet zonder paracetamol een wandeling kon maken. Ik heb er een grote hekel aan wanneer ik naar dit soort redmiddelen moet grijpen. 

Dryneedling door mijn fysiotherapeut (wat doet dat trouwens ongelooflijk zeer!) in heup en billen hielp enigszins, samen met rekoefeningen voor de verkorte psoas..

 

De dubbele dip voor hardlopers

Wanneer je als ultraloper* ineens het aantal afgelegde kilometers flink gaat verminderen, dan kun je bovendien te maken krijgen met een dubbele dip: je lichaam is door de vele kilometers gewend om meer geluksstofjes zoals serotonine of dopamine aan te maken. Als je dan ineens stopt met hardlopen, dan krijg je een dubbele mentale inzinking.

 

Spontane reactie op een nieuwe Duivelse uitdaging

Toen ik de nieuwe Duivelse Uitdaging voorbij zag komen, kwamen er direct een aantal intuïtieve ideeën naar boven:

1 Ik moet juist méér gaan hardlopen om de pijn eruit te krijgen, want van stilzitten of “herstel” wordt de pijn niet minder!

2 Ik kán de maximale gestelde afstand van 999km overschrijden door gewoon álle afstanden af te leggen, met een maximum van 1554km. Ik heb een lijf dat dit aankan! Bovendien wil ik dan geen rustdag te nemen, ik doe het dus in 44 dagen, gewoon omdat het kan, ook met de tijd die ik heb in deze periode. Ik mag wel een afstand wandelen als alternatieve rustdag, want anders dreigt er overtraindheid.

3 Ik ben iemand met veel innerlijk vuur en enthousiasme, maar soms kan mijn organisatie beter. Zoiets eenvoudigs als iedere dag structureel een vakje aankruisen zoals je in deze periode ook een chocolaatje van een adventskalender kunt opeten, kan mij helpen bij het veranderen van bepaalde gewoontes en het opheffen van uitstelgedrag (de spreekwoordelijke “kikker van de dag doorslikken”).

4 Het sluit mooi aan op een project om voor een goed doel in 20 dagen 1.000km te gaan hardlopen in 2022

5 Het ondernemen van deze uitdaging moet vervolgens een toegevoegde waarde aan het leven geven en vooral geen vlucht zijn!

 

Aanpak

Maar ik besluit om punt 2 de zaak relatief conservatief op te pakken door mij zo snel mogelijk te richten op het eerst lopen van de langere afstanden tot 66km op de 444 en vervolgens op de 666km. Dan weet ik tenminste dat ik die serie af ga krijgen en van daaruit kijk ik weer verder.

Op de mindere dagen kan ik dan een kortere afstand wandelen als alternatieve rustdag. Symbolisch wil ik wel de dag van de 1km voor de laatste dag bewaren!

Ondanks de soms heftige pijn in rug en heup in het begin, blijkt mijn theorie op punt 1 te werken en stukje bij beetje wordt de pijn minder. Maar het gaat wel heel langzaam vooruit!

In week 1 overstijg ik ver mijn meeste trainingskilometers ooit gelopen in een week, rond de 333km. Ik blijf even hongerig naar meer kilometers. Alleen tijdens een paar ultra wedstrijden heb ik meer kilometers binnen een week afgelegd. In week 2 begin ik aan mijn eerste 80 en 70km, wederom een 300+km week. In week 3 doe ik weer een 300+km en loop ik de eerste 100km van de paarse serie. Een gemiddelde van een dikke marathon per dag zonder rustdag. 

Ik doé gewoon en ben pas later verbaasd én tevreden dat ik dit kan!

Isabelle Belanger

Vanaf de week 3 krijg ik de vraag van mededeelnemer Dries Brouckaert of ik van plan ben om álle afstanden te gaan lopen. we kunnen namelijk van alle 481 deelnemers zien wie wat heeft gelopen. Ik zie dat Dries mij nog het dichtste volgt en dat we de andere lopers in elk geval in aantal gelopen kilometers ver voorbijgaan. We blijken de enigen te zijn die het plan hebben opgepakt om álle afstanden te lopen. Via Whatsapp blijven we elkaar aanmoedigen en ondersteunen. Ik heb veel respect voor het feit dat hij dit schema met familie en druk reisschema voor zijn werk kan bijhouden! Later blijkt ook Lucia van Lierde alle afstanden wandelend zonder rustdag te doen. Dat is helemaal een mentale slag, omdat het dan veel langer duurt om dezelfde afstand af te leggen! Zij wandelt op de laatste 2 dagen 100 en 85km!

 

Overtraindheid

Tot en met week 3 gaat alles eigenlijk prima en de pijnen verdwijnen heel langzaam! Maar tegen week 4 begin ik een overtraindheid en zwaarheid te voelen. Vervelend gegeven is dat hier vaker een vertragingsmechanisme in zit: De vorige dag had je het gevoel alsof je vloog, de volgende dag heb je bij een rustige en korte loop het gevoel alsof je door een kanonskogel bent geraakt. Er zit ook één dag bij met stormregens, zo een waarbij het regenwater tot in je onderbroek binnendringt.

Gelukkig is de rusthartslag ook een graadmeter, die gaat namelijk omhoog bij overtraindheid. Om niet over de grens te gaan, las ik wandeldagen in.

Mooi bijkomend voordeel is dat ik na een tijdje vrij gemakkelijk vlak met 7,5km/u kan doorlopen. Alleen moet je wel je hoofd erbij houden, want je hoeft maar even in gedachten te verzinken en je snelheid zakt direct onder de 6km/u.

Maar een tweede serieuze factor om rekening mee te houden is dat je vanwege een algemene vermoeidheid de kwaliteit van je slaap aanmerkelijk slechter wordt.

 

Loopband

Als alternatief las ik ook wat wandelafstanden in op de loopband. Door te wandelen blijven mijn rugklachten in toom, kan ik mijn administratie doen én de afstand van de dag afleggen. Rond de 4km/u kan ik álles inclusief schrijven en studeren, met 5km/u kan ik niet meer met de hand schrijven maar wel typen en dat lukt nog tot 6km/u. Vanaf 6km/u wordt kennis opnemen wat lastig. Vanaf 7km/u kan ik alleen nog maar series kijken. Tot 5km/u zweet ik niet. Na een hele dag voor de computer te hebben gewandeld, heb ik bovendien nauwelijks last van “rechthoekige ogen” van de monitor. Wandelend op de loopband heb ik bovendien minder zin in tussendoortjes. Alleen maar win-win dus, behalve dat een lange afstand wandelen op de loopband ook doodsaai is (voor mij vanaf een kilometer of 50)!

 

Wél of geen drankpost?

Ik heb in de eerste weken meestal in een 8-vorm of dubbele lus gelopen, waarbij mijn eigen huis als drankpost diende. Zo kon ik sneller lopen omdat ik minder gewicht aan water en voedsel mee hoefde te slepen. Tussendoor kon ik nog wat telefoontjes plegen. Maar als je een 100km in 3 stukken verdeelt, dan wordt het mentaal steeds zwaarder om opnieuw te vertrekken, ook al is de laatste ronde veel korter dan de eerste 2 rondes. Bovendien loop je dan telkens voornamelijk in je eigen bekende omgeving en die gaat op een gegeven moment stierlijk vervelen, hoe mooi je ook woont. Vandaar dat het voor de langere afstanden veel interessanter is om één lange ronde op GPS uit te tekenen. Je komt dan gegarandeerd mooie nieuwe verrassingen tegen bij jou in de buurt: straatjes, paden, ruïnes, gekke gebouwen, stukjes prachtige natuur, herten, everzwijnen, dassen en huiskatten diep in een bos etc waarvan je geen weet had dat die in je eigen achtertuin bestonden. Maar afhankelijk van je gemiddelde snelheid betekent dat een (veel) zwaardere rugzak, waardoor je nog langzamer bent. Kerkhoven kunnen dan helpen als watertappunt, zie ook “drinkwaterkaart punt nl”. Maar het concept van de Duivelse Uitdaging is een prachtige manier om bekende en onbekende gebieden in no time grondig te verkennen!

Mijn “grootste lol” bestaat uit het invullen van de afgelegde kilometers na een harde dag werken, hoe idioot het ook lijkt! @Marek: voeg er een volgende keer een “ping-geluidje” aan toe wanneer de afstand is ingevuld!! Het heeft wat weg van een adventskalender, alleen zonder chocolaatjes en je vult het vakje nu juist op.

Isabelle Belanger

Strava en Facebook

Met posten op Strava en Facebook heb ik een haat-liefde verhouding: ik vind het prachtig om als hardlopers met elkaar te delen en mekaar te ondersteunen, maar ik heb een hekel aan het competitieve element wanneer dat opgefokt wordt en het schaamteloos etaleren van je eigen ego, ook al maak ik mij daar zelf ook wel eens schuldig aan (zoals nu?).

 

Nieuwe fysieke dynamiek

Nieuw voor mij is om met een andere dynamiek te maken te krijgen. Door de vele kilometers val ik 6 of 7 kg af, afhankelijk van het meetmoment en een eventueel groter waterverlies. Dat maakt vooral het heuvelop lopen aanmerkelijk gemakkelijker! Maar het gebrek aan langere rust begint op te spelen en haalt mijn gemiddelde snelheid juist weer omlaag. Mits ik niet op hetzelfde gewicht kan blijven, zie ik het nut niet om deze uitdaging in de toekomst nog eens te herhalen, want de gemiddeld haalbare snelheid gaat flink omlaag vanwege een algemene vermoeidheid die lijkt op een burn-out. Hardlopen begint dan steeds minder op hardlopen te lijken. Deze grens heb ik intuïtief dus juist opgezocht maar net niet overschreden!

Maar fysiek kom ik toch ook in een ander gebied terecht, sommige gevoelens herken ik niet echt! Is het pijn, ongemak, ouderdom, reuma, teveel kilometers of simpelweg niet te zijn gewend? Ik blijf het in de gaten houden en blessure=stoppen. Een beetje ongemak hoort erbij en je moet nu eenmaal je lijf enigszins blijven tuchtigen in een maatschappij waarbij veel om veiligheid en comfort draait. Tegelijkertijd merk ik dat ik steeds langer gemakkelijk kan blijven doorrennen voordat de benen beginnen te protesteren.

 

Steekwoorden

Over comfort gesproken, hieronder volgen een aantal steekwoorden die de revue passeren in mijn hoofd, hart en lijf tijdens het lopen. Vele woorden zijn enorm tegenstrijdig met elkaar en dat maakt ze juist interessant naar mijn mening. Er zullen in een latere fase nog wel meerdere passeren en commentaren over je eigen ervaringen zijn welkom:

Hoofd:

Trots, nieuwsgierigheid en zin in actie, vleugje ijdelheid, klein beetje competitie, heel veel doorzettingsvermogen “om niks?”, dopamine en serotonine die een hemels gevoel geven, leeg van de moeheid van de lange loop, “Wat is dit voor onzin waarmee ik wederom zoveel tijd kwijt ben?, “Is het nog ver?”, leeg=absolute stilte dus soort van meditatie, luisteren naar en monitoren van nieuwe impulsen en ervaringen van hart en lijf en deze in eigen systeem opslaan.

Hart

Intuïtie, ervaren, vriendschap in het delen met andere lopers, genieten van de omgeving, geluksgevoel dat ik dit mag en kan doen, meestal een beetje afschermen bij hondenweer en openzetten bij mooi weer.

Lijf

Zelfbehoud, spaarstand, voluit gaan, één met de natuur en omgeving, pijn en ongemak, gevoel alsof je vliegt.

 

Slot

Ik ben zoo blij dat ik dit avontuur heb afgerond, maar ook zoo blij dat ik eventjes niet meer hoef! 

Ik dank met name mijn hoofd, armen, romp en benen dat ze dit met elkaar samen hebben uitgehouden en ik bedank ook de lopers die kortere en langere stukken samen met mij hebben afgelegd. Ook heb ik een aardig gebied in Brabants Wallonië mogen ontdekken.

Ik sluit de laatste lange afstand van 75km in stijl af in Zuid-Limburg in één lus zonder drankpost, met een rugzak van een kilo of 7 en 1750 hoogtemeters. Vanwege de andere houding heb ik 4 dagen spierpijn. Zelfs in bed omdraaien doet zeer.

Isabelle Belanger

Toevoeging over ultralopers en over snelheid

*De gemiddelde ultraloper is een echte eigenheimer en dat maakt deze sport nog juist zo mooi! Iedereen zoekt zijn eigen oplossingen om te onderzoeken wat voor hem of haar werkt en dat kan heel erg divers zijn op het gebied van training, voetverzorging, voeding etc. Met marathonlopen zijn de trainingen veel vaster omlijnd.

Ik ben en blijf adept van Stans van der Poel, waaruit sportrusten is voortgekomen. Als het om snelheid gaat dan zijn er slechts 2 hoofdfactoren: talent en gewicht. Talent is niet te koop of trainbaar en verklaart waarom sommige lopers bij eerste deelname aan een wedstrijd op een podium komen te staan. Gewicht is wel beïnvloedbaar en verslaat álle trainingsschema’s indien er kilo’s vanaf kunnen. Voor iedere kilo verantwoord afvallen staan 6 minuten tijdwinst op een marathon. Daarmee is niet gezegd dat trainen feitelijk onzin is! Maar veel hardlopers vergeten mee te nemen dat ze door veel trainen een andere levenshygiëne en een ander metabolisme krijgen, waardoor ze afvallen. Ze kennen dan echter hun vooruitgang toe aan het trainen en niet aan het afvallen. Voor de laatste halve procent die het verschil maakt tussen de eerste een de laatste olympiër moet je echter stinkend je best doen. Maar dat is een gebied waarin zelfs een lokale kampioen doorgaans niet belandt.

Voor mijzelf vertaal ik dat naar zeer langdurig in hetzelfde relatief rustige tempo te kunnen blijven hardlopen zonder benen te krijgen die gaan protesteren, mijn gewicht zo laag mogelijk te houden en mijn trainingen daaromheen te bouwen. Wel minimaal een snelle 10km per maand en regelmatig intervaltrainingen om niet langzamer te worden. Verder blijf ik dingen uitproberen, ik heb bijvoorbeeld als voorbereiding voor een ultra 2 keer een maand lang elke dag 20km gelopen op hartslag 128, daar heb ik veel aan gehad en ik was aan het eind bijna het gewicht van mijn eigen rugzak afgevallen.

Binnen dit kader relativeer ik records: kom je uit een revalidatie en je kan na keihard fysieke én mentale arbeid 5km hardlopen of wandelen, dan is dat een veel grotere prestatie dan iemand die op voornamelijk talent relatief gemakkelijk een record verbreekt. Kijk maar naar de Olympische spelen voor gehandicapten die qua belangstelling in het niet vallen ten opzichte van de Olympische spelen

Ook het fenomeen tijd heeft voor mij een relatieve functie. Tijdens het lopen van een ultra ben ik er toch veel mee bezig, maar tijdens een pauze bij een drankpost neem ik weer de tijd om met de vrijwilligers te kletsen en ze te bedanken alsof tijd niet bestaat. Ook ga ik soms liever de natuur bekijken en fotograferen in plaats van mijzelf zorgen te maken over de gemiddelde snelheid. Soms is een sporthorloge daarom ook een onding, terwijl de gps functie je juist naar plekken brengt die veel lastiger zijn als je ook nog eens met een kaart in de hand moet rennen.

 

Comments are closed.

Login

Lost your password?