LT 500km en 16.500 hoogtemeters 22 Feb 2020 - Willem Mucher

LT 500km en 16.500 hoogtemeters 22 Feb 2020

Legends 2020 Za 22 Feb 8:00-Za 29 Feb 8:00

 

Die Ardennen, die magische Ardennen! Vervloekt door de ene persoon vanwege een gevoel van troosteloosheid in een supernat klimaat, voor de ander een magisch gebied waar oude stemmen spreken. Voor mij heeft elk bos zijn eigen karakter, alsof het Fred, Nadine of Karel heet. Maar de bossen in de Ardennen hebben dat voor mij in het bijzonder, terwijl ik juist die eindeloze stukken met kaarsrecht geplante dennenbomen als doods ervaar. We maakten ons gedurende deze week op voor een nieuw Legends hoofdstuk, in een logische gang naar moeilijker en verder. Tot voor 2 jaar geleden verklaarde ikzelf lopers die zich voor een 500km inschreven voor gek, nu ben ik het zelf!

 

Maar de Legends familie is een hele speciale, die haar meeste activiteiten kent rondom de Ardennen en bestaat stuk voor stuk uit mensen die vanuit het hart en een diepere bezieling er telkens weer een heel bijzondere beleving van maken en zorgen voor sterke verhalen. Zo ook mijn aandeel in dit verhaal, zoals het verhaal van M. alias de Trailplakker, maar ook mijn eigen lijden en de onverwachte cadeaus aan nieuwe inzichten die daarbij tevoorschijn zijn gekomen

 

De 2 belangrijkste regels bij ultra’s herhalen zich telkens, namelijk:

  1. Het loopt áltijd anders dan je dacht en je moet dus flexibel kunnen zijn en improviseren
  2. Er komt altijd vroeger of later een punt waarop je lichaam gaat breken. Dit moet zoveel mogelijk worden uitgesteld door training, voeding, planning etc. Tegelijkertijd heeft ons lichaam enorme capaciteiten tot herstel, opleving of compensatie en dat blijft ook de meest doorgewinterde atleet verbazen. Ons lijf heeft wonderen in zich verstopt.

 

Ik had ontzag en was eerlijk gezegd regelrecht bang aan de start van deze buitencategorie monstertocht. Vooral op punt 2 vond ik van mezelf al aan de start dat ik tekortschoot.

Naast dat ik kon buigen op mijn reguliere trainingen en enkele 50+km loopjes de afgelopen maanden, had ik afgelopen tijd in een relatie geïnvesteerd en mijn banen opgezegd om samen in te trekken. Tot slot van rekening is ultra’s lopen een heel belangrijk deel van mijn leven geworden, maar het is en blijft een hobby. Aan de verhuizing en relatie kwam heel abrupt en op bizarre wijze een einde, waardoor ik “mentaal gewond” aan de start verscheen, met een gevoel of ik aan de start al in de 3e dag van de race zat en eigenlijk ook maar met een half been. Zoiets kan een enorme impact hebben op het verloop van de race, want onbewust ga je je spieren van je lijf meer aanspannen. Tijdens de Legends editie van 2017 ben ik op gelijksoortige wijze al eens uitgevallen. De stress van een scheiding zorgde ervoor dat een banale struikeling, wat regelmatig gebeurt, leidde tot een gescheurde kuitspier op 25km. Einde verhaal en ik was nu daarom bang voor een herhaling.

Ik vertrouwde daarom weer voornamelijk op punt 1 waar ik sterk in ben en besloot om super rustig te starten en pas ergens op dag 2 of 3 genoeg vertrouwen te hebben om mijn lijf iets meer te belasten als daar vraag naar zou zijn.

Aan de start vroegen de meeste lopers en vrijwilligers aan elkaar: “Ben je er klaar voor?” Ik zei hardop: “Hoe kun je hier nu klaar voor zijn? Dat vertel ik je wel aan de finish!” Verder was ik gewoon eerlijk maar ook strijdbaar over mijn staat van zijn aan deze start. De relativering van positivo’s en grapjassen Maarten Schön en Marek Vis zijn altijd fijn en enorm grappig om mee te maken, maar ik was echt in een andere staat van zijn. Maar ik kon wel nog steeds vertrouwen op mijn eigen ervaring en doorzettingsvermogen

 

Met inpakken vooraf ben ik toch zo’n beetje de gehele week bezig. Ik gebruikte een grote plastic en stevige kledingkist als dropbag, met als groot voordeel dat je heel overzichtelijk kunt werken bij de checkpoints om je rugzak klaar te maken voor de volgende etappes.

De controle op vrijdagavond voor de start was rigoreus en met reden. Je wilt zeker weten dat de lopers zichzelf niet in gevaar brengen door onderkoeling of door een gebrek aan voedsel etc. Ook werd de dropbag gewogen, het maximale gewicht was namelijk 20kg om de ruggen van de vrijwilligers niet te breken. Ik was vergeten dat deze regel ook op de 500km bestond! Mijn kist woog 24kg met een hengsel dat ik nog kon improviseren om op het weegapparaat toe te passen en er moest zoveel uit dat mijn overzicht direct aan de start alweer weg was. De kist zelf was ook gewoon weg zwaar. Weg voordeel, dus volgende keer (hunh, wie zei dat?) maar weer een dropbag! Mijn rugzak was gewoon ook te zwaar met rond de 8kg incl 2 ½l water. Daar valt het nodige aan bij te schaven, maar ik was ronduit heel tevreden met het systeem zoals ik het had. Draagbare waterfilters kunnen hier vooral een hoop opvangen in de toekomst. Ik had er een bij mij, maar slechts 1x gebruikt.

Tijdens de briefing werd ons op medisch gebied ondermeer nogmaals op het hart gedrukt om geen anti-ontstekingsmiddelen zoals Ibobrufen of Advil te gebruiken. Tijdens zware inspanningen kan die combinatie levensgevaarlijk zijn, zoals het verliezen van een nier. Tim legde ons nogmaals de “rules of conduct” uit. Als je stopt om een medeloper in problemen te helpen, dan krijg je de verloren tijd terug.

Na de controle op vrijdagavond ben ik nerveus mijn rugzak uitgebreid gaan inpakken, mij alvast gaan aankleden klaar voor de start de volgende dag. Aan socializen kwam ik niet veel toe. Ik ben maar in mijn bestelauto gaan slapen om geen last te hebben van snurkers. Het was echter die nacht ineens een stuk kouder, waardoor ik heel slecht heb geslapen.

De volgende ochte nd tijdens het ontbijt was tocht iets relaxter en ik heb flink calorieën gestapeld voor de race.

 

START-CP1 22 Feb Petite Mormont (Houffalize) – Nadrin 83km: Start met donkere wolken in hoofd

De start om precies 8:00 is tegelijkertijd vrolijk en nerveus. Zoals altijd lopen de meeste lopers te hard aan het begin. Als snel merk ik dat ik te warm gekleed ben en ik blijf rustig in eigen tempo ver achteraanlopen. Voor mij is zweten tijdens het hardlopen een no go, want echt alle energie moet worden gespaard.  Na een half uurtje komt er een heel sterk gevoel naar boven dat ik eigenlijk het liefste wil omkeren en in mijn bed kruipen vanwege mijn mentale staat, maar tegelijkertijd ben ik mij ook bewust van hoe bevoorrecht ik ben dat ik dit kan en mag doen en dat ik hier in een waanzinnig mooi natuurgebied loop bij mooie blauwe lucht en bevroren ondergrond. Maar ik ben slecht voorbereid en ik heb wat spullen vergeten om mee te nemen. Gelukkig trekt deze staat na een kilometer of 40 bij, want ik heb zelf de keuze of ik daarin wil blijven hangen. Al snel kom ik samen met een groepje lopers van eigen niveau tegen die mekaar bij overige edities van Legends trails ontmoetten: Ann Baert, Willemijn Jongens, Tom Endstra, Robert Gehlhaar, maar ook Martino Corneillie die het rustig aandoet terwijl hij een snellere loper is. Omdat ik heel rustig achterin loop in de start van deze race, kom ik ook in gesprek met Olivier Kronal, Sander Boom en Peter Scheutjens. Er is ruim tijd om met iedereen persoonlijk een gesprekje te voeren. Ik vraag de meesten naar hun persoonlijke motivatie voor dit avontuur.

Verder blijf ik non-stop mijn eigen lijf monitoren: spaar ALLE energie, ALLE spanning in mijn lijf weg, op uitlijning van het lijf letten en zo min mogelijk op kracht doen.

De route langs de Ourthe is inmiddels bekend want we hebben deze in verschillende vormen al vaker afgelegd: Barrage de Nisramont, Boucle du Géant langs de Ourthe ditmaal met een mooi nieuw kunstwerk met hoorns, maar deze blijft prachtig maar lastig met alle boomwortels en smalle zijwaarts aflopende paadjes naar de rivier.

 

Er liggen honderden omgewaaide bomen waar je telkens omheen moet en het rivierwater staat hoog. Dat bemoeilijkt de doorgang, want je moet telkens een steil klimmetje omhoog maken en klimmen over sommige zeer smalle rotspartijen is vaker echt lastig, met name richting Nadrin. Ik ben er nog niet helemaal bij met mijn hoofd en misschien juist daarom laat ik mij niet bepaald van de wijs brengen door het wat nerveuze en gehaaste gedrag van andere lopers. Ik voel al snel hoog in mijn kuit een pees trekken en zie daarin nog een extra reden om mij voor foute boel te waarschuwen. Ik blijf het monitoren.

Ook blijk ik achteraf bij een glijpartijtje mijn val met mijn wandelstokken te hebben opgevangen en een spierscheurtje in mijn schouders te hebben opgelopen. Mijn hele schouder is blauw geworden. Ik heb er echter geen last van. Ergens voorafgaand aan Wyompont haal ik Olivier Kronal in, die het wat rustiger aandoet en we maken samen deze etappe af via Ortho naar La Roche. In La Roche nemen we uitgebreid in een bar een pauze en eten we flink bij met friet, omelet, Chouffe bier en koffie, om ons dagritme nog even in stand te houden en niet om mogelijk 1:00 met een volle maag voor 2 uurtjes te gaan slapen. Via Maboge hebben wij nog zo’n 17km te gaan met aardig wat klimmetjes naar CP1 (CheckPoint 1) in Ollomont, waar we rond 2:00 pas aankomen. De bedoeling is om om uiterlijk 5:00 voor de volgende etappe te vertrekken na eten, slapen en rugzak opnieuw inpakken

 

CP1-CP2 2

3 Feb Nadrin – Grand-Halleux 164km Dag 2 “in Limbo”

 

Ik ben stipt op tijd klaar om 5:00, maar heb wederom slecht en kort geslapen. Een enkele medeloper gedraagt zich zeer onsportief door keihard “the Addams Family” te fluiten door de zaal waar velen nog liggen te slapen in de kostbare 2 uur die er vallen te slapen, alleen omdat hij klaar is. Anderen praten hardop omdat zij ook klaar zijn voor vertrek. Ik heb er echt de pest in. Olivier is nog niet klaar én voor mijn doen iets té relaxed met de tijd. Toevallig staat Olav Sammelius wél klaar en in gezamenlijk overleg besluit ik om met Olav verder te gaan en Olivier zijn gang te laten gaan. De route kronkelt eerst noordelijk van de vorige route weer terug richting La Roche met de nodige zeer steile klimmetjes, dan via La Cielle noordelijk naar Les Amonines, vervolgens noordoostelijk via Odeigne, de Baraque Fraiture, Lierneux , Farnières (magische plek) naar Grand-Halleux. Na ongeveer 30km hardlopen op deze etappe voel ik op mijn nog steeds stramme kuit van gisteren een klein knakje, inmiddels een bekend gevoel van een spierscheurtje, maar dit keer zonder iets raars te hebben gedaan. Ik schrik er behoorlijk van en meld het gelijk aan Olav dat mijn aandeel in deze race nu mogelijk voorbij is en wacht af totdat de pijn in mijn kuit telkens heviger wordt. Die pijn komt er echter niet en ik kan gewoon door! Ik heb ook voldoende gedronken om geen spierscheurtjes op te lopen. Ergens halverwege bellen we aan bij een huis om te vragen of we water mogen bijvullen. De vrouw die opendoet helpt ons vriendelijk. Maar niet lang daarna komen we ook langs een camping, waar we wederom friet en koffie en thee bestellen. We hebben grote stukken kunnen hardlopen in de harde regen, maar ik ben een beetje afgekoeld. Mijn waterdichte sokkensysteem werkt niet, want de sokken gaan in een gebied met veel hoogtemeters en regen allemaal na een kilometer of 20-30 lekken door de druk die het interne membraan krijgt te verwerken. Vooral bij omlaag rennen. Ook gaan de voeten ervan broeien en dan wordt de kans op blaren weer juist groter. De waterdichte handschoenen worden ook nat en ik krijg erg koude handen. Er volgt een lange afdaling in modder van 20cm diep. ’s Avonds komen we de eerste lopers tegen op de Legends 250 die in tegenovergestelde richting lopen en daar zitten een aantal bekenden bij. Deze afstand dreigt vanwege de 500km versie in aandacht te worden ondergesneeuwd. Onderweg kom ik gedurende de gehele wedstrijd Eilis Lanclus tegen die de lopers checkt of alles nog ok is. Ze lijkt wel meerdere kopieën van zichzelf te hebben gemaakt voor onderweg!

Pas pas op de 3e dag begin ik plezier te beleven aan de wedstrijd.

 

CP2-CP3 24 Feb Grand-Halleux – Arbrefontaine 229km: Jo Schoonbroodt, kapotte schoenen, Ben Light

 

Ik heb goed en diep maar korter dan de overige deelnemers geslapen.

Mijn kuit doet het nog steeds en preventief plak ik mijn knieën en hoog in de kuit af met fysiotape. Fysiotape deed ik een paar jaar geleden af als interessantdoenerij, nu merk ik echt de meerwaarde ervan en de kuit voel ik zelfs helemaal niet meer. Ik nam ter preventie altijd een kniebeschermer met beugels aan de zijkant mee in geval van een peesblessure aan de knie bij veel hoogtemeters. Die is echter vrij zwaar en gaat na enkele uren in de huid snijden. Fysiotape volstaat nu. Ik laat ook mijn blaren doorprikken en verzorgen. Klaar maken voor de volgende etappe plus eten duurt gauw een uur.  De benen en voeten doen pijn, maar ik negeer het en we blijven hardlopen waar dat kan en komen zo op een gemiddelde van rond de 7km/u op goed begaanbare stukken. Bij andere komen we op een gemiddelde van 5,5km/u.

Je hoort de eerste zangvogels van het jaar fluiten bij zonsopgang! We komen langs een aantal stukken veengebied: lastig en drassig om doorheen te bewegen, maar ook mooi en stil.

De eerste dipjes komen voorbij en de kilometers bewegen zich traag voort. Bij de Promenade du Houx niet ver van Stavelot komen we een bekende ultraloper nu als supporter tegen: Arno Lux en dat doet goed. Even later komen we langs het Eddy Mercx monument van Stavelot.

We maken een grote halve cirkel linksom via Stavelot naar Trois-Ponts, waar we bij een bakkerij het laatste spul van de dag dat alleen zoet is opkopen en opvreten, samen met thee en cappuccino (met slagroom). We komen daar ook wat “Chez Ingo” aanhang tegen (inofficiële extra drankpost die er soms wel soms niet is, maar zéér welkom) en bij een apotheek koop ik een rolletje sporttape om mijn voeten af te plakken voor een ander voetsysteem bij de lokale apotheek. Vervolgens maken we een grote lus noordwaarts naar Coo om het stuwmeer heen met een zeer moeilijke gladde afdaling gelukkig langs touwen na Plain Fays vervolgens weer een zeer steile klim bij Bois du Layinster. Ik heb er echt plezier in en ik ben blij dat mijn spieren, knieën en pezen stand blijven houden en zelfs aansterken tijdens de race. Deze hellingen waren gelukkig al bekend bij mij van een van de weekenden die ik in het Ardennen weekend met “de Limburgse Keniaan” Jo Schoonbroodt mocht beleven. Dezelfde helling voelt nu echter bijna 200km verder met een (te) zware rugzak van een andere dimensie. Olav stijgt telkens makkelijker en ik daal meestal sneller af. Ik leer hem middels een paar ChiRunning techniekjes hoe je je knieën minder belast, vooral tijdens het afdalen. Hij leert gretig en het is een plezier om te zien hoe hij het snel oppakt en oefent tijdens het hardlopen. Onze samenwerking verloopt heel erg goed, zonder enige irritatie over en weer. We gaan weer terug richting Trois-Ponts en ter hoogte van Saint-Jacques wacht een hele club van een man of 8 van het Ardennenweekend (die zijn er dit verlengde carnavalsweekend weer) ons op. Op dat moment is het donker en Olav en ik

maken op dat moment lekker tempo. Wij denken door een andere groep ingehaald te worden, maar het blijkt Jo zelf te zijn die ons zoekt! We laten de achterliggende rest van zijn groep bijtrekken en ikzelf ben natuurlijk erg aangenaam verrast door deze support, maar Olav kent ze allemaal niet natuurlijk. Ik loop voorop in de groep die een stuk meegaat, om niet de suggestie te wekken dat er met pacers wordt gewerkt. De groep blijkt op dat moment best moeite te hebben om ons tempo bij te houden. Op een T-splitsing nemen wij afscheid van deze prachtige opsteker voor mij en uit het hart gegrepen ondersteuning en vervolgen wij onze route naar Arbrefontaine.

Meestal komen we naar de 1e helft van een etappe op een weg 2 vrijwilligers tegen die de lopers in de gaten houden om te kijken of ze nog ok zijn. Dat zijn deze keren Theo Lamers en Ben Light. Ik heb een serieus probleem met mijn voeten en de schoenen die ik (nog heb). Mijn eigenlijk enig overgebleven merk trailschoenen is Altra vanwege de brede voorvoet. De Lone Peaks hebben iets te weinig grip en de gloednieuwe Timps, speciaal voor deze wedstrijd gekocht zijn al op de 2e dag gescheurd en ik begin erin te schuiven! Dit is de 3e keer dat mij dit tijdens een wedstrijd overkomt, de laatste keer was vorig jaar bij de Legends, maar toen haalde ik het nog tot de finish omdat het laatste deel vlak was.

We raken in een kort gesprekje en heel toevallig blijkt Ben vanwege ziekte niet aan de race te hebben meegedaan en hij wordt gesponsored door Altra en blijkt een gloednieuw paar Timps ook nog eens in mijn maat bij zich te hebben en ik mag ze houden! Toeval lijkt niet te betaan en Ben blijkt gelovig te zijn op zijn FB pagina..

CP3 blijkt prettig te zijn georganiseerd met apart gescheiden eetplek, dropbag ruimte en slaapplek. Met oordoppen in en een slaapmasker op kan ik voor het eerst een paar uur goed en diep slapen.

 

CP3-CP4

25 Feb Arbrefontaine – Le Grand Trixhe 295km: Amblève de mooie en rustige vallei

Ben’s schoenen zijn ontzettend attent afgeleverd op dit Checkpoint en ze staan nadat ik heb geslapen voor mij klaar! Wat een liefde en toewijding van alle vrijwilligers. Wat een aantal uren geleden leek op beginnende blessures, is nu volledig verdwenen! Mijn benen voelen gewoon fit. Ik ben er verbaasd over dat pijn en ongemak ineens “poef!” kan verdwijnen.

Ik besluit mijn voetprobleem anders aan te pakken, omdat de waterdichte sokken gewoon niet werken en omdat ik blaren krijg en die krijg ik normaliter nooit. Ik plak mijn voeten naar voorbeeld van Maarten Schön alleen op de bal van de voet en op de hak af met sporttape. Deze vormt een dunne waterdichte bescherming op de vlakken die het meest worden belast en verdelen ook de druk over de gehele huid. Ik doe er hele dunne Injinji teensokken overheen om geschuur tussen de tenen te voorkomen en bemerk dat lopen door water ineens een grote verlichting wordt zonder schade aan te richten! Het water verkoelt en verkwikt de voeten juist telkens en ongeacht het weertype worden ze nooit koud, zolang ik maar blijf bewegen.

Ik kan goed mijn ChiWalking oefenen op de lange hellingen omlaag met rugzak op: deze techniek heeft nauwelijks effect op je knieën en je postuur blijft recht en voorkomt rugpijn.

Over de gehele route hebben we zonder te overdrijven gauw 1.000 omgevallen bomen moeten ontwijken, eroverheen klimmen en eronderdoor kruipen of bukken. Dat kost in het eerste deel van deze etappe een hoop extra tijd, want hier liggen wel de meeste samengepakt. Ook is de modder soms wel tot 20cm diep en dat maakt hardlopen vrijwel onmogelijk omdat je ook zijwaarts kunt wegglijden.

Na een lange zeer modderige helling waarbij een lokale zeer snelle loper ons eventjes begeleidt en ondervraagt over de race, komen we uit in Chefnâ, waar Ingo’s equipe klaar staat voor een korte en welkome pauze in het zonnetje. Na Chefnâ komen we in het zeer pittoresque dal van de Amblève langs het statige Château de Froidcour

In het 2e deel beginnen toch weer de voeten en knieën pijn te doen en val ik in slaap tijdens het wandelen en we belanden in een harde natte sneeuwbui. Toch kunnen we wederom een stuk stevig doorrennen, in mijn herinnering boven de 10km/u in de laatste 90 min. Bij aankomst liggen we maar 20 min achter op Maarten en Marek vlak voor CP4. Ik blijf me verbazen over wat het lichaam nog kan na zo’n afstand!

 

CP4-CP5 26 Feb Le Grand Trixhe – Xhoffraix 356km: Ninglingspo sprookje, Sneeuw blizzard, restaurant Spa

 

Ik heb weer eens slecht geslapen op een veldbed, want de gewone bedden zijn vol (ik had eerst mijn tas klaargemaakt voor vertrek). De dropbags moeten buiten de slaapzalen worden gebruikt, maar een collega loper heeft deze in de slaapzaal geplaatst en loopt met luide plastic zakjes te klooien en schijnt zelfs met zijn hoofdlampje meerdere malen in mijn gezicht. Hij maakt mij echt wakker in mijn spaarzame slaapuurtjes en ik heb weer de pest in dit onbedoeld onsportieve gedrag.

De eerste 20km hebben we stevig doorgerend op een relatief saai stuk en daarmee aan onze marge gewerkt. Na Nonceveux volgen de watervallen van Ninglingspo, dit keer in een sprookjesachtige setting in de vroege ochtend bij natte sneeuw. Ik heb hier bijzondere en blije herinneringen aan en de sneeuw maakt het nu nog mooier. Sommige stukjes zijn best lastig om langs te komen, vooral de natte rotsen. Maar na een uurtje wordt het duidelijk dat de sneeuw geen natte sneeuw gaat blijven en het geheel gaat over in een harde sneeuwbui en vervolgens een Blizzard, waarbij de sneeuw horizontaal in je gezicht waait. Toch blijven Olav en ik lekker doorrennen in de sneeuw waar dat kan, maar bij Vert Buisson waar we Tim eventjes tegenkomen missen we vervolgens een omleidingsbordje door de harde sneeuw en gaan rechtdoor langs de hoogspanningsmasten door Bois de Porallee. De stuifsneeuw hier gaat wel tot 60cm diep en we verliezen al gauw 90min ten opzichte van de rest op dit zeer moeilijk doorgaanbare stuk van slechts 4km. Voordat we bij Spa komen, komt er nog een vergelijkbaar stuk met watervalletjes als Ninglingspo rondom Bois de Mambaye (iets met Houx).

Bij Géronstèrebron (prachtige plek voor een B&B) nemen we een uitgebreide pauze met friet, omelet, koffie en thee en al snel wordt het er gezellig met een stuk of 5 andere lopers die hetzelfde idee hebben. We nemen er de tijd voor, maar we moesten erg lang wachten en het geheel duurt te lang voor mijn gevoel. We maken het laatste vrij saaie maar snelle stuk af naar Xhoffraix. Aangekomen moeten we verplicht een groep van minimaal 3 personen samenstellen om morgen door de hoge venen in de sneeuw te gaan. Ik ben heel blij met onze groep van 6: Jozef de Cock, Martino Corneillie, Ann Baert, Ingo van de Bergh, Olav en ik. Op ongeveer dit tijdstip is de nr 1 Teun Geurts al gefinished, waanzinnig knap! 150km voorsprong!

CP5-CP6 27 Feb Xhoffraix – Chôdes 435km : Speedhike 80km in de hoge venen in 40cm sneeuw

video 1 video 2

Ik slaap vrij slecht die nacht, de kleding is weer niet helemaal droog en ik blijk 1 uur eerder te zijn opgestaan! Ik laat mijn blaren weer doorprikken, maar het systeem met de tape en dunne sokken en nieuwe schoenen van Ben werkt wonderwel en ik krijg er geen enkele nieuwe blaar bij. Ik verzorg mijn voeten opnieuw en stapel calorieën voor de dag. Vandaag gaat een beslissende dag en mogelijk de allerzwaarste etappe worden met een speedhike van 80km door de zachte en hoge sneeuw. Martino, Jozef, Ann en Ingo nemen het voortouw om tempo te maken. Het eerste deel kent kilometers lange passages over vlonders, maar het heeft zo hard gesneeuwd en gewaaid dat deze soms niet meer zichtbaar zijn! Je kunt je gemeen bezeren met een misstap en de vlonders missen soms latten. Ook zijn ze op het 2e stuk slechts 60cm breed ipv 100cm. Maar zeker in de ochtend bij stille wind en met onze eigen hoofdlampjes is het een betoverend schouwspel. We maken tempo en bewegen in een grote lus rechtsom richting Wesertalsperre en voor mij gaat het iets te snel. Ik zie anderen makkelijker en sneller door de sneeuw lopen en ik kan even geen oplossing vinden wat ik verkeerd doe waardoor ik relatief zo moet ploeteren. Tegen de tijd dat ik later op de dag de oplossing vind die ook nog eens heel makkelijk blijkt te zijn en waarmee ik zelfs nog sneller kan wandelen, kom ik erachter dat er iets ernstigs mis is en te laat opgemerkt: door telkens te forceren en vanuit mijn voorvoet af te duwen in de sneeuw, heb ik een vrij ernstige peesontsteking opgelopen aan mijn scheenbeen. Dit kan einde verhaal betekenen. Ik doe mijn best om bij iedere stap mijn enkel en scheenbeen te ontspannen.

De wind, de sneeuw en de koude later op de dag zijn medogenloos en de enige manier om warm te blijven is om te blijven bewegen. In het Duitstalige deel van de Hoge Venen staan tenminste nog af en toe wat schuilhutten om heel kort te pauzeren. De meesten van ons hebben het zwaar en ikzelf krijg het ook koud als ik stilsta. Vooral Ann heeft het koud maar geeft tegelijkertijd geen krimp en zo blijven we tempo maken. Maar iedereen van ons heeft moeilijke momenten gekend waarbij hij/zij in slaap viel. Gelukkig komt er nog een Ingootje voorbij (rond de 400km?). We hoopten zó om rond 420km bij de Brouwerij Belgium Peak Beer bij Sourbrodt een stop te maken, maar deze gaat precies om 19:00 dicht en wij komen om 19:07 aan! De eigenaar ziet ons vol met sneeuw buiten staan en weigert ons nog binnen te laten, ook al is het voor maar voor even want dat betekent een plas water binnen van gesmolten sneeuw voor een relatief lage opbrengst. Licht onderkoeld gaan we verder voor de laatste 15km, die eindeloos aanvoelt. Tegen CP6 aan kan ik eigenlijk alleen nog maar strompelen. Ik laat mij wat masseren en ga onder twee infrarode lampen liggen op de massagetafel. Behoorlijk leeg zet ik de wekker niet, omdat ik normaliter wakker word op het tijdstip waarop ik mezelf programmeer.

CP6-Finish 505km 28 Feb: Prachtige ochtend, Strompelen, afzien, M. alias de Trailplakker

Ik heb afgesproken om met Olav rond 3:00 te vertrekken, maar heb mij dit keer verslapen. Tegen de tijd dat ik wakker word, staat hij al bijna klaar om te vertrekken. Ik heb bovendien geen idee hoe deze laatste etappe voor mij gaat verlopen. Ik moet er namelijk ernstig rekening mee gaan houden dat ik over de laatste 62km strompelend wel eens 24 uur zou kunnen gaan doen. Maar ik wil op dit punt niet stoppen als de finish nog haalbaar zou zijn. Ik voel het ongeduld bij Olav die wel nog kan rennen en we besluiten om beiden voor vandaag onze eigen weg te gaan.

De extra slaap heeft mij wel goed gedaan, zeker 4 uur voor de eerste keer afgelopen week. Ik verzorg mijn voeten en een verzorger plaatst omhooggetrokken fysiotape rondom de hiel van de voet, om juist mijn scheenbeen te ontzien. Het eerste deel richting Malmédy is prachtig, met een pak sneeuw en een strakblauwe lucht in de ochtend. Het eerste deel lijkt qua pijn mee te vallen maar ik neem preventief toch maar wat paracetamol.

 

Op een gegeven moment word ik gebeld door de wedstrijdleiding om M. te checken hoe het met hem gaat, want hij staat al een uur stil. Ik doe dat en spreek hem aan, maar zijn verhaal klinkt nogal warrig en een gevoel bekruipt mij direct: dit is foute boel. Hij zegt dat hij gepauzeerd heeft, dat hij vanochtend zeker 8 lopers heeft ingehaald én dat hij zijn enkel heeft verstuikt en dat brengt mij bij:

M. de Trailplakker

Dit is een even bizar als wonderlijk verhaal: er zijn ultralopers die én geen kaart kunnen lezen én niet weten hoe je een GPS-apparaat moet gebruiken. Daarin zit geen kwade wil en M. is in dit geval een aardige vent, maar hij wordt dan afhankelijk van het volgen van andere lopers die dat wél kunnen. Het is volgens het reglement ook niet toegestaan om geen kaart of GPS te kunnen gebruiken.

Het vergt veel van zo’n loper, want je moet een groot scala van lopers van verschillende snelheden kunnen volgen en dat vergt veel van je eigen energie. Als je zo iemand als hardloper achter je aan hebt plakken dan is dat reuze irritant, want de plakker zuigt alleen maar energie van je weg. Het bijzondere is van M. dat hij dit op totaal verschillende snelheden doet tijdens een Trail. Hij loopt je eerst voorbij en plakt dan een onzichtbaar touwtje aan je vast. Met een smoes doet hij zijn rugzak af, zogenaamd kijkend naar een kaart, of op zijn mobieltje kijkend of op een GPS die hij wel heeft, om je vervolgens als je hem een tijdje voorbij bent gelopen op afstand vooruit te laten trekken. Blijkbaar ben ik nu de lul en hij was simpelweg aan het wachten op het volgende “slachtoffer”, omdat de laatste loper hem van zich had afgeschud, meestal door te versnellen. Ik kan nog alleen maar strompelen en hij is op zijn aller langzaamst nog sneller. De vertragingstactieken nemen groteske vormen aan: op een gegeven moment ligt hij als een hond op de rug met opgetrokken pootjes in de sneeuw en zegt: “Uh-oh, ik ben gevallen, ha ha ha!”.

Maar gaandeweg wordt mijn pijn steeds heftiger en ik krijg ook in de heupen pijnscheuten vanwege het langdurige compenseren. Ik heb totáál geen zin in deze plakker! Het strompelen door de eindeloze aangeplante bossen met kaarsrechte dennenbomen duurt eindeloos en zachtjes vloek en huil ik van de pijn en nu ook nog dit erbij. Dit is natuurlijk hét moment waarop je je afvraagt: waarom doe ik dit? Maar ik weet dat in het totaalplaatje de kater van stoppen vele malen groter is dan doorgaan met een iets langer herstel dan gebruikelijk. Eindelijk kom ik bijna in Vielsalm weer Leonhard en Erik tegen (twee nacheckende vrijwilligers) en ik informeer nog even bij een dorpsbewoner hoe ik bij de frituur aan het station in Vielsalm kom. Tijdens een steile afdaling naar Vielsalm raak ik wonder boven wonder M. kwijt, want de voor hem erg behulpzame sneeuwsporen worden minder duidelijk leesbaar door de regen. Ik eet in Vielsalm uitgebreid friet en zelfs als vegetariër buiten ultra’s een hamburger en ik neem mijn tijd voor het laatste stuk naar de finish. 2 Engelse vrijwilligers komen nog even checken of voor mij alles ok is en bij vertrek kom ik spoedig M. dit keer bij Willemijn en Tom tegen die er zelf behoorlijk doorheen zijn. M. heeft van de wedstrijdleiding een GPS gekregen en vraagt aan hun hoe je het licht van het display aankrijgt. Geïrriteerd zeg ik dat hij dat zelf van tevoren had moeten leren en dat het verdere verloop van deze race onder eigen verantwoording valt. Wonder boven wonder lijkt mijn pijn eventjes bijna geheel weg te zijn en ik zet in op een versnelling heuvelop richting Saimchâteau, maar M. plakt weer aan mij vast. Ik ga nog meer versnellen, maar de afstand wordt niet kleiner. Onzin dus die verstuikte enkel! In de afdaling ga ik nog sneller, maar ook dat helpt niet. Aangekomen in Saimchâteau kom ik langs een v-vormige haag en voorbij de punt sprint ik 100m naar een 4-sprong, doe mijn hoofdlamp uit en steek de straat over met rood terwijl de auto’s nog staan te wachten. Pas na een kilometer of 3 versnellen durf ik weer mijn licht aan te doen en bel ik de wedstrijdleiding om te voorkomen dat Willemijn en Tom in deze laatste fase hier ook nog mee worden belast. Ze gaan M. gaan opzoeken en komen erachter dat hij met een kaart volledig de verkeerde kant oploopt. M. neemt de eer voor zichzelf en trekt zich terug op 478km!

Het laatste stuk van 30km is voor mij een hel. Het terrein verandert van sneeuw in een dikke slush en modder en het begint weer keihard te regenen en ik krijg het koud, omgewaaide bomen komen weer met tientallen terug, de pijn komt terug, momenten van in slaap vallen en hallucinaties komen naar boven (een dood jongetje met een Robin-masker liggend op de rug op een grafsteen op een oud kerkhof met de kleuren van een oude plastic bloem; heksen, reuzen en elfen op de besneeuwde dennenbomen etc). Ik ga hardop praten en zingen en soms hard schreeuwen om mijzelf hierdoorheen te vechten. Soms kom ik nauwelijks meer dan 2km verder in 1 uur en dat maakt het nog zwaarder. De bedroefdheid die ik aan het begin had gekend komt driedubbel dwars terug en vloekend en tierend en vol tranen spreek ik mijzelf hardop toe dat ik dit kan en dat ik dit verdien, maar ook over heel persoonlijke zaken die niets met deze trail hebben te maken. Maar tegelijkertijd zijn in deze ellende een paar kwartjes gevallen en dat zie ik als een groot cadeau voor mezelf dat ik telkens bewust of onbewust opzoek bij dit soort races. Sommige mensen betalen duizenden euro’s op een cursus om op dit punt te belanden, want al je verdediging valt weg en dan pas is verandering mogelijk. Misschien dat dit bij andere lopers helemaal niet speelt, maar iedereen komt wel zijn eigen demonen tegen. Ter hoogte van Achouffe komen Leonhard en Erik Lambrechts mij tegenmoet en volgen mij vooral in stilte naar de finish, maar ondanks dat lijkt het nog een ontzettend eind naar de finish. Hevig geëmotioneerd, met nog een strijdbaar vleugje energie slaak ik een oerkreet om van mij af te vloeken en eigenlijk zonder lach kom ik bij de finish aan waar een grote groep mij met applaus opwacht en mij de voorlopige medaille en een kistje Kerel bier overhandigt om 2:11. Ik ben dus al met al zo’n 162 uur -24 uur pauze=138 uur onderweg geweest

Deze ervaring van familiegevoel, vriendschap, toewijding en liefde heeft mij innig geraakt en ik denk dat alle deelnemers en vrijwilligers dit met elkaar delen1 Dat zit ergens heel diep. Zie hier nog mijn finish video op Facebook en mijn frustratie uitgeschreeuwd vanuit mijn tenen rond 1:30

In de hele lange en gezellige nazit die tot de volgende ochtend in de dag erop duurt, hebben de meesten onder ons iets teveel bier gedronken. Ik weet van mezelf dat te snel alleen terugrijden gevaarlijk kan zijn, dus ik neem mijn tijd.

1 dag hierna nu ik dit artikel schrijf voel ik nog pijn aan mijn scheen, maar kan ik mijn voet wel weer normaal afwikkelen.

Comments are closed.